Na prezentację przyszedłem sceptycznie nastawiony (brak popartego dowodami uzasadnienia). Uwielbiam lustrzanki, ale od pewnego czasu rozglądam się za czymś nieco mniejszym. Lustrzanki są świetne, mają jednak kilka wad: ciężar, wielkość i czynnik strachu. Gdy wyciąga się lustrzankę ludzie zaczynają się spinać. Aparat jest wielki i to powoduje, że ingerencja w życie fotografowanych jest dość duża co wywołuje różne reakcje. Nie jest jednak łatwo znaleźć coś co dawałoby podobną jakość i szybkość działania.

Sony Alpha7 bo tym głównie robiłem zdjęcia, mierząc siły na zamiary cena/potrzeby oraz to co jest mi w stanie zaoferować sprzęt, jest lekki i mały, wygodny w trzymaniu. Nie przepadam za robieniem zdjęć nie swoim aparatem, bo lubię znać sprzęt, wszystkie pokrętła, przyciski i jaki dają efekt. A7 okazał się jednak bardzo intuicyjny, większością parametrów (przysłona, ISO, czas itd) można sterować łatwo sterować mając je wygodnie pod palcami. Zapoznanie się z aparatem zajęło krótką chwilę. Obudowa jest wygodna i dobrze się ją trzyma. O ile nie zamontujemy obiektywu 200 mm to aparat wygląda niepozornie, bardzo turystycznie.

Pozytywne wrażenie wywołał również wizjer, który dobrze radzi sobie oddaniem kolorów i przekazaniem obrazu fotografowanego. Autofocus okazał się szybki i w niczym nie ustępujący dobrym lustrzankom, nie odczuwałem więc różnicy w rytmie pracy. Szybkość to jedna z ważniejszych dla mnie cech aparatu ze względu na to, że foto poza studiem, gdzie warunki i obiekty szybko się zmieniają. Albo zdążę uchwycić moment albo nie. Aparat wyposażony jest w matrycę pełnoklatkową o rozdzielczości 24 Mpix (Alpha 7R ma 36 Mpix) oraz szybki procesor do przetwarzania sygnału, które razem dają świetną jakość zdjęć.

Podsumowując – aparat sam zdjęć nie robi i jakość fotografii zależy od umiejętności, oraz pomysłu fotografującego. A7 to bardzo fajna propozycja. Aparat jest mały, szybki i daje obraz bardzo dobrej jakości. Można fotografować w ciężkich warunkach jak kiepsko światło czy duży kontrast, jednocześnie nie rzucając się w oczy bo sprzęt mały i niepozorny.

 Oczywiście producent oferuje również całą masę akcesoriów i funkcji, których tutaj nie poruszyłem, ale jeśli ktoś jest zainteresowany to na pewno do nich dotrze.

budynek na Próżnej

Do niedawna zdjęcie z placu Grzybowskiego z jednym z budynków na Próżnej służył jako ilustracja kontrastów.

kontrasty

Obecnie jednak Kamienica została całkowicie odrestaurowana i wyremontowana. Role się odwróciły

odwrócenie kontrastu

Teraz kamienica na Próżnej zyskała całkowicie nowy blask.

Nowa ulica Próżna

Niestety na razie tylko jedna strona Próżnej doczekała się remontu. Kontrasty nadal nie opuściły tej uliczki. Można mieć tylko nadzieję, że i druga doczeka się niedługo kogoś kto tchnie w nią nowego ducha. Byleby tylko nie usunięto przy tym urokliwej Cafe Próżna.

przesunięcie kontrastu

Cienfuegos, obok portu

"W każdej dzielnicy rewolucja"

Ulica Havany

Havana, sztuka ulicy

Centrum Cienfuegos

Wszechobecne wizerunki "el Che" "kawalera nieustraszonego i bez skazy"

Ulice Havana Vieja

Habana Vieja i najbardziej rozpoznawalny budynek w Havanie – Capitolio w tle.

Capitolio

Wylot nad morze jednej z najbardziej reprezentacyjnych ulic Paseo del Prado.

Prado

Spotkanie starej Havany i morza, Malecon.

Malecon

Na Kubie na pewno zobaczymy sporo samochodów z lat 1940-1957 wyprodukowanych w Stanach Zjednoczonych. Są one nadal na chodzie. Niektóre są w świetnym stanie, właściciel musiał włożyć mnóstwo czasu i pieniędzy by doprowadzić je do takiego stanu.

Niestety większość samochodów jest w opłakanym stanie, brakuje części i pieniędzy na ich remont. Pojedyncze sztuki mają oryginalne silniki i wnętrza. Z reguły pojemne paliwożerne jednostki napędowe wymienia się na inne. Trzeba je również przygotować do benzyny 83 oktanowej…

Większość odnowionych i odrestaurowanych klasycznych amerykańskich wehikułów służy jako taksówki.

Nie ma się jednak co oszukiwać. Na Kubie jest już coraz więcej nowych samochodów i to one są uznawane za bardziej wartościowe. Najwięcej jednak jest starych rosyjskich ład, moskwiczy, wołg, kamazów itd. w dramatycznym stanie technicznym. Pozwolę sobie je tu pominąć. Warto jednak pokazać coś bardziej bliskiego Polakom:

               Na Kubie mamy kilka możliwości by zaspokoić głód. Pierwszą z nich są restauracje (wyłączając te hotelowe). Większość z nich jest państwowa, największą siecią są lokale należące do firmy Habaguanex. Tutaj należy być przygotowanym na płacenie w CUC (peso wymienialne). Druga możliwość to Paladar, jest to restauracja prywatna, na której prowadzenie ktoś dostał pozwolenie państwowe. Wiąże się to z opłacaniem podatków, a co za tym idzie cudzoziemcy będą musieli płacić w dewizach. Istnieją również restauracje i knajpy, do których przychodzą Kubańczycy, gdzie można płacić w CUP (peso kubańskie). Na koniec pozostają jeszcze wszechobecne okienka, gdzie można spróbować kubańskiego fastfoodu – najtańszego jedzenia na Kubie.

              Mimo tego, że na wyspie mieszają się wpływy różnych kuchni – hiszpańskiej, amerykańskiej, meksykańskiej, kreolskiej, francuskiej to czasami trudno znaleźć coś dobrego do jedzenia. Mając dość duży budżet – ok. 15-20 CUC na pojedynczy obiad, można skorzystać z oferty, którejś z restauracji bądź paladaru. Można wtedy wybierać praktycznie dowolne danie z karty z owocami morza i rybami na czele. W większości miejsc ponadto można spotkać dania z kurczaka, jako dodatek najczęściej serwowany jest ryż (również uprawiany na miejscu). W miarę popularnym daniem jest ropa vieja – duszone mięso (najczęściej wołowe) porwane na kawałki.

             Niestety nie ma nigdy gwarancji, że to co zamówimy jest dostępne. Czasami na 25 dań z karty dostępne są 3. Wysoka cena nie gwarantuje również tego, że zjemy smacznie. Często potrawom brakuje przypraw i są dość tłuste. Problem może być z potrawami wegetariańskimi, bo np. zupa warzywna jest zrobiona na mięsie. Szczególnie niewielką elastycznością wykazują się pracownicy państwowych restauracji. Czasami wprowadzenie najmniejszej nawet modyfikacji w daniu jest absolutnie niemożliwe do wykonania. Na szczęście zdarzają się chlubne wyjątki.

gorąca czekolada z kubańskiego kakao

             Na całej wyspie można zjeść tanio korzystając z oferty wszechobecnych okienek. Są to najczęściej małe rodzinne interesy, w których podaje się podstawowe dania fastfoodu kubańskiego. Sprzedaż odbywa się przez okienko w murze domu, zakratowane drzwi, lub z tarasu zależnie od dostępnych  środków. Kubańczycy przygotowują dania w domu od początku lub z półproduktów następnie podgrzewają je na różne sposoby w mikrofali albo np. w piecu zrobionego ze starej beczki po ropie. W okienku kupimy kawę (1-5 CUP), napoje, soki, hot-doga, hamburgera (10-20 CUP), kanapkę (szynka, ser) 10-15 CUP i dostępną wszędzie „peso” pizzę (5-25 CUP). Okienka otwarte są najczęściej w porze poranno-obiadowej, niektóre czynne są cały dzień. Trudno jest jednak oczekiwać sztywnych godzin. Jednego dnia przechodząc obok zobaczymy, że dane miejsce jest otwarte, następnego o tej samej porze może być zamknięte.

            Peso pizza to zjawisko godne opisania w odrębnym akapicie. Jest to jedno z najtańszych dań dostępnych na Kubie. Podstawowa wersja składa się z gumowatego placka posypanego seropodobnym produktem, całość jest dość tłusta i służy raczej do zapchania się niekoniecznie najedzenia. Odmiany lux mają jeszcze produkt szynkopodobny w składzie. To w zasadzie na tyle. Mimo tego, że pizza taka dostępna jest w dziesiątkach miejsc to spotyka się bardzo mało odmian. Czasami uda się trafić na cebulę, ananasa, pomidora, tuńczyka, kiełbasę. W sezonie dobrym pomysłem jest przyniesienie własnego pomidora i poproszenie o dołączenie go do dania (o ile obsługa nie powie, że to niemożliwe…).

"peso" pizza

            Warzywa i owoce dostępne są w sklepach, na straganach i wózkach prowadzonych ulicami przez sprzedawców. Nie ma ich jednak szczególnie dużo, wybór jest mocno ograniczony do sezonowych  produktów. Dlatego niestety możemy się zawieść licząc, że w tym owocowym raju, najemy się ich za wszystkie czasy. Najłatwiej dostać banany w różnych odmianach. Warto zapytać czy dany rodzaj nadaje się bardziej do jedzenia czy do gotowania/smażenia. Dalej ananasy, kokosy, guayawa, awokado, papaja (na Kubie – fruta bomba). Rozliczenia w CUP.

owoce

          W sklepach zależnie od rodzaju płaci się w CUP (sklepy dla Kubańczyków), oraz w CUC (sklepy dewizowe). Te pierwsze charakteryzują się pustymi pułkami i nadmiarem obsługi. Najbardziej dostępnymi produktami są jajka, ryż i cukier. W sklepach dewizowych wybór jest większy, tutaj można dostać większość potrzebnych produktów sprowadzanych z zagranicy, niestety ceny są bardziej europejskie.

          Zatrzymując się w domach kubańskich (casa particular) warto czasami rozważyć wykupienie posiłków (większość oferuje przynajmniej śniadania) u rodziny. Wszystko zależy jednak od ceny, tego co jest oferowane no i właścicieli (kwestia wyczucia czy są nastawieni ciepło i gościnnie, czy tylko na zarobek). Zwykle śniadania składają się z owoców, chleba, miodu, masła, sera, mleka (zrezygnowanie z mleka może pozwolić na obniżenie ceny, ponieważ jest ono drogie na Kubie).

prasa do wyciskania trzciny cukrowej

         Będąc na Kubie warto również ustawić się z Kubańczykami w kolejce do Gurapera’y. Jest to miejsce, gdzie podawane jest Guarapo, czyli sok wyciskany z trzciny cukrowej. (płatny w CUP).

             Na Kubie transport podzielony jest na ten dla turystów, oraz ten dla Kubańczyków. Różnica pomiędzy nimi polega przede wszystkim na walucie, w której płaci się za przejazd i komforcie. Z reguły turyści nie mogą jeździć środkami transportu przeznaczonymi dla Kubańczyków, oprócz komunikacji miejskiej i taksówek.

        Długie trasy międzymiastowe obsługuje firma Viazul, dysponująca autokarami produkcji chińskiej. Specjalnie przygotowana dla turystów, ma swoje dworce w większych miastach na Kubie (oraz wiosce takiej jak Vinales). Najczęściej są one oddzielone od innych środków transportu. Bilet można kupić na dworcu i w niektórych państwowych biurach podróży. Opłata wnoszona jest w dewizach (CUC – Peso konwertybilne). Rozkład i ceny można sprawdzić na stronie internetowej Viazul – trzeba je jednak koniecznie potwierdzić na miejscu ponieważ mogą występować pewne różnice.

Viazul bus, Cuba

            W transporcie międzymiastowym funkcjonują również pociągi. Niestety tutaj podróż jest z reguły bardzo długa, rozkład niepewny (trzeba sprawdzać danego dnia, bo pociąg może odjeżdżać albo nie). Najbardziej komfortowy i chyba najszybszy jest Tren Francés, skład złożony jest z używanych francuskich wagonów. Kursuje pomiędzy Hawaną a Santiago de Kuba (ponad 60 CUC w pierwszej klasie w jedną stronę). Kolej na Kubie przeżywa niestety duże problemy ze względu na braki taborowe i trudności z paliwem. Niektóre linie uległy uszkodzeniu i są odłączone od ogólnokrajowej sieci jak np. w rejonie Trynidadu. Czy dana trasa obsługiwana jest przez wagony klimatyzowane trzeba dowiadywać się na stacji, tam również można pytać o najbardziej aktualny rozkład.

           Pomiędzy miastami jeżdżą również ciężarówki (camion), te przeznaczone są dla Kubańczyków i kierowca może odmówić zabrania turystów. Złapania może oznaczać dla niego kłopoty. Na trasach gdzie nie ma Viazul, łatwiej pojechać camionem. Jest to chyba najtańszy płatny sposób podróżowania, za bilet płaci się w CUP (moneda nacional – kubańskie peso narodowe).

Camion

               W każdym mieście znajdą się również taksówkarze, którzy chętnie zabiorą turystów zarówno w krótkie jak i długie trasy. Tutaj opłat należy spodziewać się w CUC, wysokość zależy od umiejętności negocjacyjnych i samochodu. Im nowocześniejszy wehikuł tym drożej. Należy korzystać tylko z państwowych zarejestrowanych i oznakowanych taksówek. Kierowcy często nie włączają taksometru, umawiają się jedynie na cenę jaką mamy zapłacić. Kwotę wstępną należy podzielić przez 2 i zaczynać negocjować. W większości miast jest tylu taksówkarzy (szczególnie Hawana), że po kilku minutach znajdzie się kierowca, który zabierze nas za odpowiednią dla nas sumę. Przewodniki podają, że taksówka na lotnisko w Hawanie kosztuje ok. 25 CUC. Można jednak pojechać taniej za 20 CUC (bezpieczna cena), najkrótsza trasa z pod Capitolio na lotnisko bez kręcenia po mieście to ok. 15 CUC. Trasa z dworca Viazul pod Capitolio powinna kosztować ok 4-5 CUC, choć kierowcy będą chcieli na początku jechać za 10-12 CUC. Należy również uważać na trasach międzymiastowych czasami zdarza się, że taksówkarz pobierze pieniądze przed wyjazdem, a po dojechaniu do celu zażąda drugiej opłaty.

Taxi Cienfuegos, Cuba

               Pomiędzy miastami kursują również taksówki, które zabierają Kubańczyków i działają trochę jak autobus biorąc wielu pasażerów. Turyści mogą nie zostać przez nich przyjęci. Istnieje również sieć połączeń autokarowych, które zabierają Kubańczyków i pozwalają im przemieszczać się z miasta do miasta. Tutaj niestety cudzoziemcy również mogą mieć problem ze skorzystaniem z tych linii.

kubański autokar

             W większych miastach znajdziemy sieć komunikacji miejskiej opartą o autobusy sprowadzone z Chin. Za bilet płacimy w CUP opłata jest zawsze stała i bardzo niska, lepiej mieć przygotowane najniższe nominały ponieważ w większości nie wydaje się reszty. Autobusy często są niestety bardzo zatłoczone. W niektórych miejscach można jeszcze spotkać Camello (wielbłąd), czyli ciągnik siodłowy z naczepą przerobioną tak by można było nią przewozić pasażerów.  Dodatkowo w większości miast znajdziemy również bicitaxi – czyli połączenie roweru z wózkiem, napędzanego siłą nóg kierowcy, oraz cocotaxi pojazd przypominający nieco skuter z dwoma miejscami z tyłu i budą z tworzywa, która wygląda jak pół kokosa. Oba środki transportu są tańsze od normalnej taksówki. Bicitaxi przeznaczona jest do pokonywania krótkich dystansów. Cocotaxi można przejechać kilka kilometrów trzeba się jednak liczyć z tym, że daszek nie zakrywa całości przedziału pasażera więc jest się narażonym na działanie pogody.

Bicitaxi

]]> https://jakubkudlinski.com/kuba-transport/feed/ 0 https://jakubkudlinski.com/kuba/ https://jakubkudlinski.com/kuba/#comments Fri, 19 Oct 2012 15:35:09 +0000 pilgrim http://jakubkudlinski.com/?p=440 18.12.2012 Kuba – czas podsumować wyjazd. W większości filmów i publikacji pojawia się nieco romantyczny obraz Kuby. Socjalistyczna rzeczywistość poza wielkimi hotelami jest nieco inna. Raczej nie zobaczymy na każdym kroku ludzi tańczących salsę na ulicach, samych pięknych klasycznych krążowników szos, wspaniałych drinków z palemką.

Niewątpliwie Kuba ma wspaniałą przyrodę, zaczynając od plaż, poprzez równiny aż po góry. Dlatego warto korzystać  ze wszystkich możliwości wyjechania z miast by zanurzyć się w zielonych rezerwatach, oraz miejscach nieskażonych jeszcze turystyką .

Valle de Vinales, Vinales, Cuba

Miasta robią ciekawe wrażenia. Większość z nich ma zabytkowe dzielnice, w których niewiele zmieniło się od momentu ich wzniesienia.  W miastach najłatwiej zderzyć się z socjalistyczną rzeczywistością podwójnej waluty, pustych sklepów, drobnych biznesów,  miejscowego fastfoodu. Po ulicach suną amerykańskie krążowniki szos, stare radzieckie łady, moskwicze oraz wołgi, a także nowe chińskie autobusy i rowerowe taksówki.

Havana, Cuba

Wyspa kryje wiele tajemnic, które można odkryć podczas podróży. Na pewno warto jest pojechać i eksplorować trzeba się jednak przygotować ciągłą walkę i wiele zaskakujących doświadczeń szczególnie dla tych, którzy nie pamiętają PRL za Jaruzelskiego (sławny Polak, o którego czasami pytają Kubańczycy). Jak głoszą rewolucyjne napisy na murach En combate, siempre…

Droga przez Góry Czarne

W RPA nigdy nie wiadomo co wyjdzie na drogę, dlatego trzeba zachować szczególną ostrożność. Poza autostradami może to być człowiek, owca, krowa, małpa, antylopa, czasami nawet słoń, chociaż ten akurat sfotografowany został w Parku Krugera na północy kraju.

Czasami dobrze zapowiadająca się droga prowadzi donikąd. Autostrada do nieba…